شبنم قلی خانی-تو تاریکی شب نشسته بود دم پنجره و سیگار می کشید،دلش می خواست عمیق ترین پُک دنیا رو به سیگارش بزنه،انگار می خواست تمام حرصشو سر این سیگار بیچاره خالی کنه.مخصوصآ چراغها را روشن نکرده بود،فکر می کرد تو تاریکی بهتر می تونه فکر بکنه،بارها و بارها صدای پشتِ تلفن رو مرور کرده بود:

-آقا مجید؟

-بفرمایید خانوم

-راستش می خواستم بگم من مژده رو خوب می شناسم

-مژده؟

-دوست دخترتون رو میگم

-ولی من دو ساله که از مژده خبری ندارم شما هم لطفآ...

که زن اجازه نداده بود حرفش رو تموم کنه و برای فردا ساعت 11 تویه کافی شاپ باهاش قرار گذاشته بود

و حالا دوباره مجید یاد تنها عشق زندگیش افتاده بود.یکسال بود که فراموش کرده بود،سال اول تمام مدت تو افسردگی کامل به سر می برد،همش قهوه می خورد و نقاشی می کشید،شاگرداش هم فهمیده بودند،باکسی شوخی نمی کرد،همش تو خودش بود انگار یه وزنه هزار کیلویی روی سرش بود،ولی سال دوم کم کم به نبود مژده عادت کرد،سخت بود،سه سالِ تمام باهم نقاشی می کشیدند و کوه می رفتند،مژده آدم خاصی بود،از جنس آدمهای معمولی دوروبر مجید نبود.خاکستر سیگار ریخت روی دست مجید و دستش رو سوزوند.یه پک دیگه به سیگارش زد،این  زن کی بود؟چی میخواست در مورد مژده بگه؟

عصبانیت مجید از مژده تو لحظه لحظه این دوسال کمتر نشده بود بلکه بیشتر تو اعماق وجود مجید رسوب کرده بود و سخت شده بود مثل سنگ.

باز یاد پنج سال پیش افتاد،در آتلیه باز شد و یه  دختر با موهای فرفری قهوه ای روشن و صورت سفید بی آرایش تو چهارچوب در ظاهر شد.مجید فکر می کرد این هم از اون بچه پر رو هاست که روز اول باید حالشونو گرفت!ولی نه این یکی با بقیه فرق داشت.اول اینکه انگار یه استعداد ذاتی تو نقاشی کشیدن داشت که به نظر مجید بی نظیر بود و دوم اینکه مجید یه حس عجیبی نسبت به این دختر داشت.حس می کرد هر دو مثل هم تنها هستن،یک تنهاییِ هم جنس!

پدر مجید از پانزده سال پیش رفته بود آمریکا پیش وحید پسر کوچکش و به هیچ وجه حاضر نبود به قول خودش پا تو این مملکت قُلکی بذاره!

بابا ممکلت قُلکی دیگه چه صیغه ایِ؟مجید پرسیده بود و پدرش یه سری جواب های مخصوص به خودش را می دادکه مجید سر در نمی آورد.فقط  آخرش می فهمید که یعنی اینجا مثل قُلک می مونه.

-قلک که بد نیست پدر من           

-آره مثل یه سکه ای که تو یه جا حبس شده،هیچ کس هم ارزشتو نمی فهمه،پاشو بیا اینجا،بچه تو آرتیستی، اونجا قدر تو رو نمی دونن

-بی خیال بابا،به وحید سلام برسون

و این آخرِ همیشگی مکالمه تلفنی مجید و باباش بود.

مهر انگیز خانوم هم که پنج سال  بعد از جدا شدن از پدر مجید سرطان امونش نداد و به رحمت خدارفت مجید هم تنها دلخوشی اش این بود که غروبای پنج شنبه بره سرخاک مادرش و هرجمعه هم با بچه های دانشکده تو خونه یکی جمع بشن و به سلامتی هم دیگه گل بگن و گل بشنون و آخر شب تلو تلو خوران سوار ماشیناشون بشن و دوباره شنبه تا پنج شنبه رو مثل خر کار کنن و سوژه خنده جمع کنن تا جمعه که با بچه ها جمع شدن حرفای جدید واسه هم داشته باشن.

بعد یک دفعه تو این زندگی به این خوبی مژده پیداش شد،به مجید گفته بود پدر و مادرش تو شمال زندگی می کنند و خودش تنها تو تهران کار می کنه و درس می خونه.

علاقش به شعر و کتاب و موسیقی و البته قهوه برای مجید فوق العاده بود،غروبای پنج شنبه مژده رو با خودش می برد سر خاک مادرش و جمعه ها هم خونه هرکدوم از دوستاش که جمع می شدن مژده رو می برد،سه سال تموم این زندگی مجید بود یعنی سه تا سیصدوشصت و پنج روز!تا اینکه یه روز که مجید منتظر اومدن مژده دم پنجره ایستاده بود تلفن زنگ زد و صدای مژده از اون طرف خط مثل یه پتک آهنین خورد تو سر مجید، "مجید جان من دارم میرم آلمان،الانم تو فرودگاهم خواستم بگم به خاطر همه خوبی هات ممنونم."

و مجید هاج و واج با دهن باز گوشی تلفن تو دستاش خشک شده بود.

حالا بعد از دوسال که به سرکوفت بروبچه ها تو روزهای جمعه عادت کرده بود و مسخره بازی هاشون رو دیگه از حفظ بود که چقدر مجید و مژده رو سوژه می کردند و جُک می ساختند و هرهر می کردند که مجید یه بار دیگه خر یه دختر دیگه شبیه مژده نشه یه تلفن لعنتی اونو شکه کرده بود.

هوا داشت کم کم روشن می شد که خودشو کشوند تو رختخواب تا نُه صبح که تو رختخواب بود فقط غلت زد و فکرای عجیب غریب کرد.

نمی دونست چی کار بکنه،بره سر قرار یا نه...دوش آب سرد رو که رو سرش باز کرد احساس کرد سردردش بهتر شده یه قهوه خورد و از در زد بیرون.

خلوتی خیابونها تعحب آور بود.معمولآ ساعت ده و بیست دقیقه صبح آنقدر خیابونها خلوت نیست.رادیو ماشین رو روشن کرد،صبح جمعه با شما!امروز جمعه است انگار از غروب دیروز تا امروز صبح ده سال گذشته بود براش!

رسیده بود دم پارک ملت،تابلوهای مغازه ها رو نگاه می کرد،دنبال اسم کافی شاپ یلدا می گشت.نکنه اشتباه حالیش شده بود،یه گوشه زد کنار و پیاده شد،از یه دکه روزنامه فروشی سوال کرد:

-آقا اینطرفا کافی شاپ یلدا سراغ داری؟

-دوتا کوچه پایین تر،یه در کوچیکِ نارنجیِ

یه نخ سیگار و آتیش زد و آروم راه افتاد.به سمتی که روزنامه فروش اشاره کرده بود.به در نارنجی رسیده بود.ساعتش رو نگاه کرد.پنج دقیقه به یازده بود،در رو وا کرد و رفت تو.

یه گارسن، از این گارسنهای جدید و امروزی اومد جلو:

-یه نفرید؟

-نه دو نفر،یعنی منتظر کسی می مونم

و نشست و منتظر،خیره به در،تو فکرای خودش که در باز شد و یه زن حدود شصت ساله اومد جلو،داشت به طرف مجید می اومد!

سر میز مجید نشست و سلام کرد،مجید فکر می کرد الان به یه دختر هم سن و سال مژده روبرو میشه،این بود که حسابی سورپرایز شده بود.زن ظاهری ساده و معمولی داشت ولی صدایش خیلی جوونتر از سنش بود.

گارسن بالای سرشون ایستاده بود،زن گفت برای من یه آب پرتقال و برای ایشون هم یه قهوه ترک.مجید سرشو بالا آورد و به زن خیره شد.مطمئن بود از طرف مژده اومده که می دونست همیشه مجید تو کافی شاپ قهوه ترک سفارش میده.

مجید که میخواست خودش رو بی حوصله نشون بده گفت:خانم من دوساله که اون خانوم رو فراموش کردم،الانم که اینجام نمیخواستم به حرف شما و قراری که گذاشتین بی احترامی کرده باشم.

مجید می دونست که داره دروغ میگه.میدونست که تو دلش لحظه شماری می کنه تا زن دهنش رو واکنه و حرف بزنه.گارسون فنجون قهوه رو جلوی مجید گذاشت و لیوان آب پرتقال رو جلوی زن.مجید از لبخند محوی که رو لبای زن می دید لجش می گرفت،تصمیم گرفت قهوش رو که خورد از جاش بلند بشه و بره،یه جورایی احساس می کرد این زن که نمی دونست کیه و از کجا اومده داره اونو سر کار می ذاره.

-آقا مجید از اینکه وقتتونو گرفتم منو ببیخشید.(صدای گرم و صمیمی ای داشت)

-خواهش میکنم،من سراپا گوشم بفرمایید.

-تا یه هفته پیش که من با مژده بودم همش از شما حرف می زد.

مجید با پوز خندی گفت:شما هم آلمان زندگی می کنید؟

-نه آقا،من هفته پیش از زندان آزاد شدم،مژده تو این دو سال که زندان بوده خیلی با خودش کلنجار رفت تا شماره شما رو بهم داد،یعنی من خیلی باهاش حرف زدم تا راضی اش کردم.

مجید با دهن باز به زنِ روبه روش نگاه می کرد،حرفای زن رو نمی تونست باور کنه یعنی تمام مدت این دوسال که مجید گاهی مژده رو نفرین می کرد و گاهی دلش براش تنگ می شد و گاهی تو خیالش باز عاشق می شد،تمام این لحظه ها تو زندان بوده؟!

صدای زن مجید رو به خودش آورد.

-من بعد از چهار سال آزاد شدم ولی مژده کسی رو نداره که کمکش کنه.پدر و مادرشم که تو شهرستان زندگی می کنن،اونا هم مثل شما فکر می کنن مژده رفته خارج و نمی خواد باهاشون در ارتباط باشه ولی شما شاید بتونین کمکی بکنین.

-چه کمکی؟

-شاید بتونین رضایت آقا مهدی رو بگیرین.

-آقا مهدی؟کی هست؟

-شوهر مژده دیگه

-شوهر مژده؟مگه مژده شوهر داره؟

-نمی دونستین؟شاید نباید می گفتم،ولی به هرحال باید کل ماجرا رو بدونین تا بتونین کمکش کنین.

مجید که لباش خشک شده بود مات و متحیر به چشمای زن خیره شده بود،انگار تمام این حرفا رو تو خواب می شنوه و باز صدای زن...

-وقتی مژده شانزده،هفده ساله بود پدر و مادرش تو شهر خودشون شوهرش میدن.زندگیشون به یک سال نمی رسه که مژده از دست اون مرد دیوانه فرار میکنه و میاد تهران و یه مدت بعدش هم با شما آشنا میشه ولی هیچ وقت نمی تونه طلاقش رو بگیره،تو همون مدتی که باشما رفت و آمدداشت کسی رو پیدا می کنه که براش یه پاسپورت جعلی درست کنه تا بتونه برای همیشه از ایران بره،خودش می گفت دلش میخواسته وقتی رفت اونور آب،یه کاری کنه که تو هم بری پیشش و اونجا با هم زندگی کنین ولی متاسفانه تو فرودگاه میگرنش و هنوزم که هنوزه زندانه،چون هیچ کسی رو نداره که دنبال کاراش باشه.

مجید میخواست خودش رو خونسرد نشون بده،گرچه صداش بدجوری میلرزید:

-خانوم از من هیچ کمکی برنمیاد،ببخشید

-ولی آقا مجید...

مجید از جاش بلند شده بود و دم صندوق داشت حساب میکرد

-آقا مجید،مژده اشتباه کرده،می دونم ولی باید کمکش کنیم.

-مجید بقیه پولش رو پس گرفت و از کافی شاپ زد بیرون

زن هم به دنبال مجید دوید.